Alles lijkt zachter nu het overdekt is met stralend wit. Alles lijkt mooier, beloftevoller ook. (dat het ook drassig, grijs en vervelend is, negeren we even).
Met deze woorden van Luc Vanhoegaerden van Velt kreeg ik vrijdag – op mijn naamfeest! -in Faro (Vlaams Steunpunt Cultureel Erfgoed) de prijs van de Week van de Smaak als liefhebber- moestuinblogger. Ik ben er ontzettend blij mee!
Exotische vruchten, vers van de pluk. Prachtige granaatappels.
De mispels stonden erg goedkoop en exotisch te wezen, dus kon ik niet weerstaan: ik kocht een halve kilo.
Binnenkort eten we spruiten, spruiten uit eigen tuin. Voor een rechtgeaarde tuinder zijn dat de lekkerste. Nog even wachten op deftige vorst en dan de tanden zetten in de net niet te mals gestoofkookte groene pareltjes. Mensen-van-den-buiten weten dat spruiten eten een niet vanzelfsprekende gebeurtenis is. Niet om het minst omdat veel mensen ze niet lusten. Ik wil ze geen eten geven die drager zijn van het spruitentrauma, opgelopen tijdens hun kleuterjaren.
Voor mezelf hou ik me aan drie spruitenregels, maar ‘leven en laten leven’, dus iedereen doet zijn goesting.
