Toen ik vroeger van school naar huis fietste, was het mijn lievelingstijdverdrijf: tuinjes inkijken punten geven. Extra categorie? Tuinornamenten: Griekse beelden, karrewielen, houten kruiwagens of -en dat vond ik altijd erg fascinerend- oude landbouwwerktuigen. Een ploeg die tegen een huis leunt, een zeis of een ander mysterieus voorwerp dat weggelopen leek uit Bokrijk. En uiteraard: massa’s tuinkabouters
O heerlijke aubergines! Met veel warmte en geduld had ik planten van diverse pluimage opgekweekt, ze door de droge maanden heen liefdevol in leven gehouden, en nu plukken we de vruchten. Elk ras is weer anders – klassiek paars, ouderwets wit, lila, of dan die grappige Kermit: die heeft de grootte en vorm van een mandarijn, maar dan in het groen met witte streepjes. Wees gerust: ze smaken allemaal even heerlijk. Liefst snij ik ze flinterdun, en bak ik ze in olijfolie met wat zout en peper, tot ze boterzacht zijn. Zo smelt aubergine zalig in de mond; het oude Turkse gerecht ‘Imam bayildi’ is wel een stuk bewerkelijker, maar betekent dan ook letterlijk ‘de imam viel flauw’. Ik begrijp die man wel.
Begin dit jaar wekte Peter Goossens mijn nieuwsgierigheid voor de tomaat ‘Coeur de Boeuf’ in het programma ‘Mijn Restaurant’.
Mijn zoektocht daarna in diverse supermarkten leverde niets op.
Nergens was die tomaat te vinden.
Op de markt vroeg ik naar plantgoed maar de verkoper wist me te vertellen dat hij ze pas volgend jaar in het assortiment zou hebben. Omdat er zoveel vraag naar is!
De wissen oogstmanden krijgen het sedert halfoogst zwaar te verduren.
Ze kreunen onder het gewicht van wat we trots en voldaan uit de groententuin de keuken insleuren. Trots en voldaan, maar ook dankbaar.
Voor die rijke oogst aan Good Mood Food zijn we een heel seizoen met hart en ziel in de weer geweest. Meestal hebben we meer gekregen dan we hebben gegeven. Om het evenwicht te herstellen, delen we wat we te veel hebben en composteren de berg organisch materiaal, die het oogsten en opruimen oplevert. Geven en nemen …
De aarde, de lucht en het zonlicht maken ons dag na dag ietsje meer opmerkzaam dat de herfst op kousenvoeten nadert.
Zo loopt het moestuinseizoen op z’n eind, net als de zomervakantie. Ik zal ‘t missen, zoals een jonge knaap zijn eerste vakantielief: vol hartstocht en hunkering.
Zondag ging ik naar een workshop cupcake -versieren. Tegenwoordig is dat – net als balkonmoestuintjes, breien en confituurmaken- weer helemaal in. Retro & homemade is de nouveau chique, zo lijkt het wel -als ik de damesbladen mag geloven. Op zich een fantastische trend, met je handen bezig zijn, iets echt zelf maken en weten ontstaan uit niets. Het maakt het leven ongetwijfeld rijker. Of het nu een trui is uit een bol wol, een voorraadkast confituur uit een bak aardbeitjes of een een rijke oogt uit een lapje aarde.
