O heerlijke aubergines! Met veel warmte en geduld had ik planten van diverse pluimage opgekweekt, ze door de droge maanden heen liefdevol in leven gehouden, en nu plukken we de vruchten. Elk ras is weer anders – klassiek paars, ouderwets wit, lila, of dan die grappige Kermit: die heeft de grootte en vorm van een mandarijn, maar dan in het groen met witte streepjes. Wees gerust: ze smaken allemaal even heerlijk. Liefst snij ik ze flinterdun, en bak ik ze in olijfolie met wat zout en peper, tot ze boterzacht zijn. Zo smelt aubergine zalig in de mond; het oude Turkse gerecht ‘Imam bayildi’ is wel een stuk bewerkelijker, maar betekent dan ook letterlijk ‘de imam viel flauw’. Ik begrijp die man wel.