Warning: Creating default object from empty value in /var/www/vhosts/moestuinblog.be/httpdocs/wpmu-settings.php on line 45
Het Geluk groeit « Blog mee
 

10
jun

Het Geluk groeit

Gepost door Giedo De Snijder

Mijn pompoenen zijn er door, ze zijn eindelijk in de was, al heeft het geen haar gescheeld. De schuld treft enkel mezelf, en … ook wel die van mijn eega, want die had ze te vroeg voorgezaaid. Als eind februari de zon een kwartier door de wolken durft te schijnen, dan is ze niet meer te houden. Het is ieder jaar hetzelfde liedje, niettegenstaande mijn bedachtzame pogingen haar wat geduld bij te brengen. Hoe ze het doet, blijft me een raadsel, maar ook dit jaar liet ik me weer vangen aan haar lentekriebels. Al durf ik er geen dag meer op te plakken, het was nog volop april toen de tere plantjes de grote wereld van het kompostbed ingingen. Schraal weer volgde, nog te zwijgen van het ongehoord vorstgedrag om na de IJsheiligen nog door tuindersland te dwalen. Gelukkig kon ik het allerergste voorkomen, dankzij een stapel grote bloempotten, die zich nu nog afvragen waarom ze nachten lang ondersteboven moesten staan. Tja, uit de hand lopende omstandigheden eisen een niets ontziende aanpak.
Edoch, mijn oorspronkelijk dartele pompoenplantjes sloegen geelgroen uit, het jeugdig verdriet druipend van hun plantenlijfjes. Welke schuchtere tuinman kan daar onberoerd bij blijven? Voorzichtig hakken, water en nog eens water, weer hakken, wat bazaltmeel om er samen de moed in te houden en ja, veel positieve klap over grote, struise pompoenplanten. Wat van dit alles heeft geholpen, weet ik niet, dat gaat mijn klein verstand te boven, maar dat het geholpen heeft, dat is een waarheid als een koe.
Je moet al zo blind zijn als een mol om vandaag niet te zien dat ze zich weer kiplekker voelen. Ze blinken van plezier en steken ongegeneerd de borst vooruit. Is het toeval dat tussen mijn pompoenpeuters plotseling, uit het schijnbare niets, grote kolonies paddestoelen de kop opsteken? Neen, volgens mij getuigen zij van het mycelium dat zich blijkbaar spontaan heeft genesteld in mijn kompostbed, en nog op enkele andere plaatsen ;-) Het bovengronds oogstrelend vertoon aan vruchtlichamen toont slechts het topje van de grote ijsberg, dat het mycelium is. Ondergronds, uit-het-zicht en vaak vergeten, heeft het zich goedgemutst met mijn pompoenen bezig gehouden, dankzij een proces van bioremediatie en symbiose. Zie ze daar samen staan, gezellig bij elkaar, als een toonbeeld van coƫxistentie.
Dergelijke ervaringen leren me deemoedig dat men het geluk niet hoeft te zoeken. Het geluk, beste mensen, zit elke dag in de tuin, het groeit er dag na dag.

Reacties


eluna
#1 by eluna on juni 10, 2010 - 7:32 pm

Leuk te zien dat er zo veel mensen de pompoengekte te pakken hebben.
Ik was dit jaar super laat aan, mijn plantjes komen nu pas boven de grond. Maar blijkbaar brengt te vroeg enthousiast zaaien ook zorgen met zich mee…
Leuke schrijfstijl trouwens.

Lieven
#2 by Lieven on juni 10, 2010 - 9:12 pm

Ook onze pompoenen & mycelia genieten van de eindelijk normale regen & temperaturen. Nu kunnen de slakken volop oprukken :-(

elisabeth
#3 by elisabeth on juni 11, 2010 - 1:03 pm

wow, dat lijkt daar wel het aards paradijs bij u maar dan zonder de overpopulatie aan dieren van Katharina ;-)

Giedo De Snijder
#4 by Giedo De Snijder on juni 11, 2010 - 1:44 pm

Aards paradijs?! Laat het paradijs er maar af. Aards is good enough. Dit is een liefhebbersblog rond de moestuin, niet? Wel, liefhebben is wat ik doe en daardoor kan het wellicht wat hemels klinken. Een stevige portie passie, veel bewondering en verwondering, bijtijds een glimlach, niet te veel belerende commentaar zijn de basisingrediƫnten voor elke goede relatie. Wat mij btreft, liefst zonder pottenkijkers (aka de overpopulatie bij Katharina).

Eddy
#5 by Eddy on juni 11, 2010 - 3:29 pm

Zoals ge ze daar op uwe foto ziet staan, zijn fungi volgens mij vrouwelijk: zo sierlijk, elegant en parmantig. En heel eventjes lijkt het alsof ze in dichte drommen bekakt staan te roddelen over die dikke groene schepsels, met hun veel te groot blad. Maar ‘t is maar schijn want de natuur roddelt niet. Ze ziet het licht en groeit en bloeit. En sterft om de volgende generatie te voeden zoals in de film “De Ballade van Narayama”. Schoon.

Eddy
#6 by Eddy on juni 11, 2010 - 3:31 pm

in mijn e-mail adres zat een foutje…

AnneTanne
#7 by AnneTanne on juni 11, 2010 - 11:10 pm

‘t Lijken mij een soort inktzwammetjes, wellicht hazenpootje… Da’s een zwammetje met een voorliefde voor dood hout, dat ook in mijn tuin graag massaal op het hakselhout op de paden groeit. Maar van de andere kant, het hazenpootje groeit van ongeveer oktober tot mid-winter, dus het is allicht een andere soort. ‘k Zal eens een keer nazoeken.



Deze post is gesloten